Świadkami deklaracji końca sztuki byliśmy już w historii przynajmniej kilkukrotnie. Ów koniec obwieszczany był zwykle w atmosferze głębokiego przekonania, że wszystko już było, nic nowego wymyślić się już zwyczajnie nie da, zaś zasób form i obrazów został bezpowrotnie wyczerpany. Towarzyszyły temu zwykle zarzuty załamania obowiązujących dotąd kryteriów w ocenie sztuki i postulaty powrotu do rzekomo utraconych „prawdziwych”, tradycyjnych wartości. I choć do tej pory ten symboliczny koniec świata jednak nie nadchodził, trudno oprzeć się wrażeniu, że pytania o granice kreatywności, znaczenie oryginalności i sens tworzenia nigdy nie były tak aktualne jak dziś.
Stajemy więc wobec konieczności redefinicji podstawowych pojęć, które dotychczas organizowały pole sztuki: autorstwa, kreatywności, inspiracji, zapożyczenia, przetworzenia czy plagiatu. Nigdy bardziej niż dziś nie wydaje się być istotne pytanie o to, gdzie przebiega granica między inspiracją a zawłaszczeniem, między twórczym przekształceniem a reprodukcją, szczególnie w kontekście legislacji, która przestała nadążać za rzeczywistością.
W tym kontekście tytułowy remiks [RMX] rozumiemy bardziej jako pole eksperymentu niż hasło służące zilustrowaniu gotowej tezy. Triennale Rysunku Wrocław od pierwszej edycji w 1965 roku rozwijało się jako projekt o charakterze badawczym i przeglądowym. Kolejne odsłony nie tylko dokumentowały najbardziej aktualne praktyki, lecz przede wszystkim podejmowały próby rozpoznania najistotniejszych zjawisk w obszarze rysunku współczesnego, badając jego granice i redefiniując jego status. Rysunek pełnił rolę narzędzia poznawczego, o potencjale diagnozowania szerszych przemian kulturowych i społecznych.
Triennale pozostaje nadal przestrzenią badania – miejscem, w którym nie tyle formułuje się odpowiedzi, ile stawia pytania. Kontynuując te idee, nie proponujemy jednej, uprzywilejowanej perspektywy interpretacyjnej, nie szukamy także jednoznacznych i prostych odpowiedzi. Interesuje nas różnorodność perspektyw i strategii: od analitycznych i krytycznych, po intuicyjne i spekulatywne.
Hasło tegorocznej edycji Triennale – RMX – traktujemy jako narzędzie badawcze, pozwalające przyjrzeć się tym problemom. Interesuje nas rysunek jako medium szczególnie predestynowane do analizy procesów transformacji obrazu – od gestu i śladu po system, algorytm i strukturę wizualną.
Zapraszamy artystki, artystów, osoby artystyczne i grupy do zgłaszania prac, które podejmują – bezpośrednio lub pośrednio – zagadnienia związane z kulturą remiksu, obiegiem obrazów, generatywnymi technologiami i transformacją pojęć opisujących twórczość. Interesuje nas rysunek rozumiany szeroko: jako praktyka, proces, zapis, struktura lub narzędzie myślenia wizualnego.
→ termin nadsyłania zgłoszeń: 22 czerwca 2026
→ w konkursie przewidziane są nagrody pieniężne w wysokości:
Grand Prix – nagroda ufundowana przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego: 40 000 PLN
Nagroda Prezydenta Wrocławia: 20 000 PLN
Nagroda Rektora ASP: 10 000 PLN
→ wystawa konkursowa odbędzie się w Muzeum Architektury we Wrocławiu (ul. Bernardyńska 7) w terminie 23.10 – 15.12.2026
→ skład jury:
Bogna Burska
Sebastian Cichocki
Anna Markowska
Wojciech Pukocz
Jakub Woynarowski